zondag 10 maart 2019

De Alpen komen in zicht. 

Op 22 april 2018 begon  in Crailsheim  het vervolg van onze tocht richting Rome. Via Dillingen an der Donau trokken we naar Augsburg. Hier begint de Via Claudia Augusta een fietsroute over de Alpen. Wij volgenden in grote lijnen de Reitsma route met soms een eigen variant. Zo volgenden we na Augsburg de rivier de Lech naar Landsberg am Lech ( mooi stadje) voor we de oversteek naar de Ammersee maakten. Daarna via Murau am Staffelsee naar de voet van de Alpen in Garmisch- Partenkirchen. 

Wat is Duitsland toch een fantastisch fietsland ! Overal fietsen over rustige wegen. Regelmatig onverharde wegen door de bossen of langs de rivier, maar altijd goed te fietsen. Alleen de overvloed aan wegwijzers met routeplaatjes is soms storend.
Over onverharde wegen door de Schwäbische Alb


De Fuggerei in Augsburg een aanrader !

Prachtig weer. Begin mei al buiten eten op een terrasje. 




Landsberg am Lech

Regelmatig een ontmoeting met Petrus.




Op weg naar Garmisch-Partenkirchen. De Alpen komen in zicht. 
                                                                                   


Over de Alpen van Garmisch-Partenkirchen naar Venetië 

Op 30 juli 2018 stuurden we in Mittenwald, op de grens van Duitsland en Oostenrijk,  onze wandelschoenen en stokken terug naar Nederland om fietsend de Alpen in te trekken. We hadden in Mittenwald een vakantiewoning gehuurd en van daaruit wandelingen en fietstochten gemaakt. We fietsten naar Garmisch- Partenkirchen en  naar de bron van de rivier de Isar.  


Luftmalerei in Mittenwald
Door het prachtige Isar dal op weg naar de bron.













Het dal van de Inn.
Kort na de Oostenrijkse grens begon een eenvoudige klim naar de Büchener Höhe en daarna een flinke afdaling naar het dal van de Inn.  In Zams bij Landeck namen we nog een 'rustdag' om het Pitztal te bezoeken. In dit smalle zijdal van de Inn  waren we 1975 met vrienden op vakantie geweest. Een vakantie met veel mooie herinneringen. Nu, meer dan 40 jaar later, liepen we stukjes over dezelfde paden en bij toeval ontmoetten we de vrouw waar we toen in pension hadden gezeten. Een hartelijk weerzien.

43 jaar later........


We volgenden de Inn tot net over de Zwitserse grens en begonnen, via de Norbertshöhe en Nauders  aan de klim van de Reschenpas op de grens met Italië.


Klim naar de Norbertshöhe




Vanaf de Italiaanse grens begon het afdalen, in het begin flink steil, maar daarna steeds meer geleidelijk. We volgenden enkele dagen de rivier Adige tot in Trento..
Vlak na de pass het fietspad langs de Reschensee.
Appelboomgaarden in het dal van de Adige .
De zomer van 2018 was warm. We hadden elke dag temperaturen boven de 30 graden.


Overnachten in een oude stadstoren in Trento. Ontbijt op het terras. 


Na Trento kozen we voor de route door Valsugana langs de rivier de Brenta. Een prachtige fietsroute door een dal dat steeds nauwer wordt. Vooral hel laatste stuk van dit dal behoort tot de mooiste routes die we in Europa gefietst hebben.
                                                                                                                                                                                                                         
Valsugana. Dal van de Brenta.   
Bassano del Grappa




 Aan deze kant van de Alpen is de overgang tussen bergen en vlakte vrij abrupt. Kort na Bassano del Grappa fietsen we op vlakke wegen door landbouwgebied. De Po-vlakte dient zich aan.






























Het eindpunt van deze tocht was Venetië.


woensdag 1 november 2017

Worms - Rothenburg ob der Tauber.  

Op weg naar Rome  25 april - 3 mei 2017.

Door het Rijndal fietsten we van Worms naar Heidelberg. 




Daarna heerlijk fietsen op fietspaden langs de rivieren  Neckar en Kocher.






Voorbij Künzelsau verlieten we de Reitsema route en maakten een oversteek naar het dal van de rivier de Jagst. Via Langenburg trokken we naar Rothenburg. Een romantisch stadje op  een  heuvel boven de rivier de Tauber. 

zaterdag 11 februari 2017

Te voet op weg naar Rome.  2016

Als je eenmaal pelgrim bent, stop je niet. Tijdens vakanties in de Ardennen hadden we al enkele malen de Gr 5 ontmoet. Dus het lag voor de hand om die te gaan volgen richting Rome. In verschillende schoolvakanties liepen we stukken in België en Luxemburg. In 2012 bereikten we de grens van Luxemburg en Frankrijk. Helaas kreeg Hanneke steeds meer last van haar voet. Lange tochten met een rugzak zaten er niet meer in. We stapten over op de fiets.





In het voorjaar van 2016 begon het bij mij toch weer te kriebelen. 
Eind augustus nam ik de trein naar Dudelange in het zuiden van Luxemburg.
In het het natuurpak Haard nam ik de route weer op. Na dit voormalig dagmijnbouw gebied, werd ik op de Franse grens welkom geheten door de eerste rood wit tekens van de GR 5.

Helaas was er na 100 meter Frankrijk geen enkele aanduiding meer te vinden. Nu kwam mijn nieuwe GPS goed van pas. Voor het eerst had ik de route thuis in dit apparaat opgeslagen. Pas na 2 dagen zou ik in de buurt van Rombas weer vernieuwde rood -wit tekens tegenkomen.




In dit stuk Frankrijk is het niet eenvoudig om op de route slaapplaatsen de vinden. Ik had thuis goed uitgezocht waar en hoe laat er bussen vertrokken uit dorpjes bij de route naar Thionville en Metz. Daar had ik hotels geboekt. Met het openbaar vervoer lukte het gemakkelijk om zo 4 mooie wandel dagen te hebben. Niet te lange dagen, want  s'middag moest ik op tijd bij de bushalte in het dorp zijn; anders zeker een uur of soms 2 uur wachten. In de ochtend terug van de stad naar de route. Dit moest ook zorgvuldig gepland worden. Het voordeel was ook dat ik in de avond de tijd had om de stad een beetje te bezoeken. Vooral Metz bekoorde mij. Indrukwekkend station ; prachtige kathedraal; oud centrum; lekker eten op de Place Saint-Jacques (daar is ie weer !).

 Vooraf was ik wat bang dat deze route in een groot oud mijnbouw en industriegebied mij niet zou bekoren. Maar dat viel alles mee. De route liep voornamelijke door bossen langs de wat steilere hellingen helemaal aan de rand van het brede Moezeldal.



zondag 5 februari 2017

OP WEG NAAR ROME  2014  2015 en 2016                                         

Op de fiets 

Als voorbereiding op onze tocht naar Santiago de Copmpostela  fietsen we in de meivakantie van 2014 van Roermond langs de Roer naar Nord Eifel. We volgende een stuk de Reitsema fietsroute naar Rome. Hier groeide het plan om ook die kant op te fietsen. Niet in een keer, maar steeds in stukken van een week.
In het najaar van 2015 fietsen we verder door de Eifel naar Trier. We volgende een eigen route langs de rivieren Urft en Kyll.














 
Op 27 april 2016 namen we de trein naar Trier om daar onze fietstocht naar Rome te vervolgen. We hadden onze reis een dag moeten uitstellen vanwege de sneeuwval in de Eifel. Het was ook de eerste dagen van onze tocht nog erg koud.


Via de Ruwer Radweg klommen we uit het dal van de Moezel naar de Hundsrück. Een prachtig fietspad over een oude spoorlijn. Boven op het plateau  zochten we de bron van de Nahe en we volgden deze rivier in de richting van de Rijn. Onderweg kruisten we enkele keren een Jacobs-Pilgerweg.



























Bij Bad Kreuznach verlieten we het dal van de Nahe en trokken via de wijnheuvels van Pfalz naar de Rijn. Enkele kilometers voor Nierstein aan de Rijn ontmoetten we twee Nederlandse vrouwen die ook fietsend op weg waren naar Rome. Het was duidelijk, na onze omweg via de Eifel en de Hundsrück, zaten we weer op de Reitsema route.














Met de trein van Nierstein naar Worms en de volgende dag terug om een mooie route te fietsen langs de Rijn. In Worms bezochten we de St. Peterdom . Vooral het bezoek aan de synagoge, een van de oudste van Duitsland en Heiliger Sand maakte veel indruk. Deze joodse begraafplaats is de oudste nog bestaande joodse begraafplaats in Europa.












dinsdag 15 juli 2014

Van Triacastela naar Santiago

Ook het laatste grote 'obstakel' op weg naar Santiago hebben we vandaag bedwongen. ( Obstakel is geen goed woord voor het prachtige dal waarin we naar boven klommen) We klommen in drie en een half uur van Trabadelo naar O' Cebreiro boven op de bergrug die Galicië scheidt van de rest van Spanje. Klimmen gaat ons steeds beter af. We voeren geen gevechten meer met de berg. We passen ons (verzet) aan. 
In de eerste weken van onze tocht heb ik bij het klimmen vaak moeten denken aan de mooie mindfulness meditatie van Edel Maex over 'de berg'. 'De berg wordt niet aangetast door alles wat er buiten gebeurt.' Zo merkte ik dat de berg zich ook niks aantrekt van mijn zuchten en vloeken. Er is maar een oplossing: ik zal me moeten aanpassen aan de berg.
We klimmen nu vaak met Spaanse mountainbikers. Zij op het onverharde pad, wij op de weg. Een jong stel zien we nu dagelijks wel drie keer. Bij de rustplaatsen vertrekken zij eerder dan wij, maar bij de volgende rustplaats zitten wij al met een pilsje  op het terras als zij uitgeput bovenkomen. Klimmen doen we waarschijnlijk even snel, maar dalen over de weg gaat veel sneller. 




Gisteren sliepen we in het mooie hostel dat Elly en haar Spaanse man in Trabadelo hadden opgeknapt.  Vandaag in een albergue waar wij duidelijk de oudsten zijn. Veel Spaanse en Duitse studenten die in hun vakantie een (klein) deel van de camino lopen. 


We naderen Santiago; nog 2 of 3 fietsdagen. Dus onze gesprekken gaan over het afronden. We hebben een fantastische tijd. We genieten met volle teugen, maar.... 


SANTIAGO DE COMPOSTELA  2732 km



Donderdagmiddag 17 juli 2014 kwamen we aan in Santiago. We hadden enkele zware fietsdagen met veel klimmetjes.  Veel eucalyptusbossen en veel jonge mensen onderweg .
Pas de volgende ochtend hoorden we in de Huiskamer van de Lage Landen, over de ramp met de MH 17 die plaats vond op de middag dat wij de laatste kilometers van onze tocht reden. We werden uitgenodigd voor een speciale viering in een zijkapel van de kathedraal op zondag om de slachtoffers de herdenken.
De dagen in Santiago waren wat onwezenlijk. De vreugde over het voltooien van onze toch werd vermengd met het verdriet en de vragen die deze ramp opriepen.





















zondag 13 juli 2014

El Acebo.     2480 km.


"Als ik een praatje moet houden over de camino, dan zeg ik altijd dat je het Spaanse deel in drieën kunt delen. En dat die drie delen overeenkomen met de stadia in spirituele groei." Aldus Jan, onze gastheer in de herberg Nos Reppos waar we zo'n 4 weken geleden sliepen. " In het eerste deel tot Burgos is alles nog groen en fris; de pelgrim is ook nog fris en verwachtingsvol. Daarna komt de Spaanse hoogvlakte: eentonig, saai, lelijk, ongenadig, dor, ........ Zo is het dan ook met de ziel van de pelgrim. Er komt vertwijfeling en eenzaamheid. 
Maar dan, na Astorga, komen in de bergen de geuren en kleuren weer terug. Er zijn weer prachtige vergezichten. En in Galicië is er weer het frisse groen.  De ziel loopt over van vreugde en er is vol op energie."




Vandaag hebben wij deze tintelende vreugde mogen ervaren in de klim van Astrorga naar Cruz de Ferro. Prachtig berglandschap met bloeiende heide. We reden zoals in de afgelopen dagen bijna steeds parallel aan de onverharde camino met de wandelaars.  Het 'buen camino' dat wij elkaar vandaag ook steeds toewensten was hartelijker dan op de hoogvlakte.





En het is van grote betekenis dat aan de top van deze klim, bij het Cruz de Ferro, ook alle ruimte is voor de zorgen en verdriet. Hier leggen al eeuwen pelgrims bij een groot kruis steentjes neer;  vaak meegenomen van thuis. Deze steentjes symboliseren de zorgen en verdriet dat men hier wil achterlaten. We merkten dat iedereen anders omgaat met deze heilige plaats. Mountainbikers crossen de 'steenhoop' op. Een Spaanse familie maakt op de top een groepsfoto met de muziek uit hun mobieltjes aan. Wij hadden het geluk om samen met jonge mensen uit de USA, Spanje en België aan de voet te staan. Iedereen gaf elkaar de de tijd en ruimte om even alleen in stilte naar boven te gaan om een steentje of briefje achter te laten.



Tijdens de klim namen we een lange pauze in Foncebadon. Een bijzondere plaats op de camino. Ooit een verlaten en vervallen bergdorpje. Nu tussen de puinhopen weer herbergen en voorzieningen voor de pelgrims.



Na een steile afdaling vonden we een slaapplaats in El Acebo een bergdorpje waar in de winter maar 7 mensen wonen.  Nu is het drukker. Op de achtergrond horen we de Duitse vrouwen in de bar juichen. Waarschijnlijk heeft Duitsland gescoord tijdens de WK finale.



zaterdag 12 juli 2014

Astorga.   2440 km.

In Frankrijk waren de dorpsfeesten altijd op de dag voor dat we aankwamen of net op de dag na ons vertrek. Maar vandaag hadden we wel drie keer geluk. Eerst een feest met braderie om een vijftigjarig jubileum te vieren van iets in het dorp. Twintig kilometer verder reden we weer een dorpsfeestje binnen. (Helaas door glas, zodat ik net na het dorp mijn tweede lekke band had.) En vanavond in Astorga gaf het lokale jeugdorkest een uitvoering op het centrale plein. 
We genieten altijd als we zo onverwachts een feest meemaken dat niet opgezet is voor toeristen.



Gisteren was er een meer ingetogen feest in onze herberg in het klooster van de zusters Benedictinessen in het centrum van Leon. Het was de feestdag van de heilige Benedictus. De feestelijkheden waren vooral kerkelijke vieringen. Maar zoals we al schreven, kiezen we in Spanje meer voor de bar dan voor de kerk.

We hebben steeds meer een vast ritueel na aankomst op de slaapplaats. Na de was lopen we stad of dorp in, bezoeken bezienswaardigheden en gaan op een terrasje zitten met een glas witte wijn en tapa's. Dat houden we een hele tijd vol, tot het moment dat het pelgrimsmenu geserveerd gaat worden.


We hebben nu 4 dagen Spaanse Hoogvlakte achter ons met prima fietsweer.  De afgelopen dagen viel ons vooral het irrigatiesysteem op.  Overal kanalen met flink stromend water, daaraan gekoppeld  goten en sloten die aftakkingen hebben naar iedere akker. Er is een flinke afwisseling van gewassen: haver, tarwe, bieten, aardappelen, mais en hop. 
We rijden steeds op een hoogte van rond de 850 meter. s'Ochtends is het flink koud, maar voor de rest van de dag terrasjesweer.
Tussen Leon en Astorga reden we over de oude brug bij Hospitaal de Obrigo. De geschiedenis van deze brug met 18 bogen gaat terug tot de romeinse tijd.


Morgen trekken we de Montes de Leon in. We gaan dan naar het hoogste punt van onze tocht. Nog zo'n 500 meter hoger dan de pas in de Pyreneeën.